31 Mart 2015

uyandığımda elektrikler kesikti

elimi yüzümü falan yıkadım, amaçsızca bi tur döndüm evin içinde sonra baktım sular da kesilmiş. salondaki kanepeye kıvrılıp bi tur daha uyumuşum. ben uyurken hepsi gelmiş. ay lav medeniyet.

eş dostun yeni blogdan haberi olsun diye facebook'a da attığım bir önceki yazıyı yazarken bana bi darallar gelmişti. bir yerlerde kopukluk vardı sanki. "eskisine ne oldu ki?" diye soran kuzenimin sorusuyla aydınlandım. evet eskisine ne olduğunu açıklamalıyım önce. sonra yeni bi başlangıç olabilir. belki.

bundan yaklaşık yedi sene önce açmıştım blogu. olan bitenden çok sıkılıp başımı alıp başka bir ülkeye gitmiştim. aşırı yalnız ama mutluydum. tuhaf günlerdi. istanbul'dan gitmeden önce sabahı görmeden uyumazdım. gittiğim yerde artık sabahı görmeden uyanmak zorundaydım.

kaldığım yerle okulun arası yaklaşık 40 km idi ve okula gitmek için tek bir otobüs vardı. o da sabah yedi olmadan kalkıyordu. hafta içi her gün sabah altıda kalkıp hazırlanıyordum. sonbahar falan neyse de ev kışın o kadar soğuk oluyordu ki sabah giyeceklerimi akşamdan yorganın altına koyup uyanınca yine yorganın altında giyiyordum. yataktan gocukla uyanmak, gocukla el yüz yıkamaya gitmek, evcil hayvan olarak penguen sahiplenmeyi düşünmek. işte buna benzer, yaşarken elim anlatırken komik şeyleri maille eşe dosta yazıyordum sık sık. sonra Koko dedi ki "hacı sen bunları bi blog açıp oraya yazsana" iyi bir fikir gibi geldi o anda ve açtım blogu. sonra fark ettim ki çok iyi fikirmiş. o günden sonra bazen sık sık bazen uzun aralıklarla yazdım bloga. ama hep yazdım. zaten oldu bitti günlük yazardım ben. ama hayatımın büyük bir bölümünün böyle resimli, şarkılı bir günlükte kayıtlı olduğunu bilmek güzel geldi. 

yaşıyordum, yazıyordum, her şey hatıraya dönüşecekti. ama bu döngü akıp giderken içimde yaşadığım hayat beni mutlu etmemeye başladı. günden güne boğulduğumu, kendi ellerimle inşa ettiğim o hayata ait olmadığımı hissetmeye başladım. mutlu değildim ve dönmeliydim. döndüm. 

döndüm ama artık o bloga da yazamaz oldum. denedim olmadı. sonra sebebini düşündüm. sanki o yazdıklarım bana olduğu kadar ‘oraya’ da aitti ve ben artık ‘burada’ydım. çok anlatamıyorum bu duyguyu. ama öyle işte. bir de artık beni takip etmesinden rahatsızlık duyacağım insanlara ifşa olmuş olabilirim. bunu düşününce yazasım gelmiyor.

işte bu yüzden yeni bir blogum oldu artık. isminden de adresinden de tasarımından da hala tam olarak emin değilim. çok içime sinmiş de değil ama emin olana kadar beklemek istemedim. sonra nasılsa değiştirilebilir hepsi.

bir de hayatımın en uzun tatilindeyim bu sene. uzun zamandır böyle durmamıştım. istemediğim halde yapmak zorunda olduğum çok bir şey yok bu sıralar. en güzeli de yazmak. en çok onu seviyorum çünkü ben. ama ona bile uzak düşüyormuş insan. alışana kadar epey sığlaşabilirim, yazarken kendi kelimelerimden bile uzaklaşabilirim gibi görünüyor. sağlık olsun.


tüm bunlar olurken bir kez daha anladım ki hayatımda en şanslı olduğum konu arkadaşlarım. kötü günler yaşarken kilometrelerce uzakta birilerinin seni düşünmesi, zorla daldığın uykuların sabahında "geçecek, daha iyi olacaksın" gibi mesajlarla iyi hissettirme çabaları falan. o kadar kıymetli şeyler ki bunlar. ben sevdiklerim hep yanımda olsun isterim, sevmiyorum uzaklık. ama zor dönemde o kadar çok yanımda oldular ki bi şekilde. iyi yanından bakıp her yerde evim var diye teselli ediyorum kendimi. iyi ki de varsınız. sevgili muğla, mersin, izmir, kıbrıs, bingöl, avusturalya, mardin, ankara ve elbette istanbul :) hepsini aynı anda herhalde anca cenazemde görebileceğim ama olsun elbet bir gün buluşacağız.. 

ayhhh yeter bu kadar duygusal iç geçirişler.

goygoy must go on babes!
≧◠‿◠≦✌





2 yorum :

  1. Çok farklı bir yazı olmuş tamamen İçsel döküş :) Blog,da yazamaz kısmını anlatamıyorum demişsiniz O kısımda sizi hissettim Arada her şeyin üzerinize gelmesi gibi özgür olamamak gibi ait ama değilmiş gibi Bende farklı oluyor bazen tamamen kaçasım geliyor :) Blog,dan O yüzden saklıyorum Kimse bilmiyor Blogumun olduğunu :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. merhaba, artık eskisi kadar sıkmıyorum kendimi anonim olmak konusunda burada ama yine de 3-5 arkadaşım hariç kimseye de söyleyesim yok. böyle yarı inzivada gibi mutluyum burada. :)

      tanıştığıma memnun oldum bu arada.

      Sil

Yorum

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...